Shadows of The Damned - Review

Come on asshole, suck my dick!



Ήταν μια φορά και έναν καιρό, ο Suda 51, ο Akira Yamaoka και ο Shinji Mikami. Αποφάσισαν να δημιουργήσουν ένα νέο παιχνίδι, εν ονόματι Shadows of The Damned. Άραγε, τι θα μπορούσαμε να περιμένουμε από τον βασιλιά της τρέλας, τον μετρ της μουσικής και έναν εκ των σημαντικότερων ανθρώπων της βιομηχανίας; Φυσικά το καλύτερο. Δηλαδή άρτιο gameplay, έναν κόσμο γεμάτο παράνοια και την ιδανική μουσική να συνοδεύει την όλη εμπειρία.

Σενάριο

Η ιστορία του Shadows of The Damned σίγουρα δε διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίες. Αντιθέτως είναι κλισέ, πράγμα που γίνεται επίτηδες. Ο κλασσικός κακός αρπάζει την γκόμενα του ήρωα και ο τελευταίος ταξιδεύει σε μέρη μαγικά/τρομακτικά για να τη σώσει. Καθόλου πρωτότυπο. Αναλυτικά, ο πρωταγωνιστής του τίτλου, ο άγριος Μεξικανός Garcia ( Fucking) Hotspur, συζεί με την πανέμορφη ομολογουμένως γυναίκα του, την Paula. Φυσικά, πίσω από αυτή την όμορφη ιστορία υπάρχουν και οι μαύρες πτυχές. Ο Garcia πρόκειται για έναν κυνηγό δαιμόνων, που έχει διαλύσει κάθε λογής τέρατα. Ο Flemming, ο άρχοντας της Κολάσεως θέλει να τον εκδικηθεί και τον χτυπάει στο αδύναμο σημείο του ( όχι εκεί που νομίζετε :P ). Αρπάζει την σύζυγό του και κατεβαίνει στον Κάτω Κόσμο με μοναδικό σκοπό να αφαιρέσει την ψυχή της. Ο Garcia καλείται να ταξιδέψει μέχρι τα βάθη του άλλου κόσμου για να τη σώσει. Περνάει από διάφορα χωριά, οικισμούς και το κάστρο του Fleming για να επαναφέρει την ηρεμία στη ζωή του. Εννοείται πως σε όλο αυτό δεν είναι μόνος του, μιας και τον συνοδεύει ο καταρραμένος δαίμονας ο Johnson, εξ ου και το Big Johnson όπλο που θα δούμε στη συνέχεια.

Γραφικά και ήχος

Τα γραφικά του Shadows of The Damned είναι σίγουρα κομματάκι δύσκολο. Αρχικά πρέπει να γνωρίζετε πως υπεύθυνος είναι ο Suda, άρα θα γίνεται της πόπης. Αμέτρητα χρώματα, όμορφα τοπία, σπουδαία απεικόνιση των εχθρών και συμπαθητικά animations. Από την άλλη η εκνευριστική πτώση του frame rate καθόλη τη διάρκεια του παιχνιδιού είναι το σοβαρότερο και μοναδικό αρνητικό στον τομέα των γραφικών. Ο κόσμος που δημιούργησαν οι devs κατά την άποψη του γραφών, είναι από τα καλύτερα μέρη σε single player παιχνίδι της γενιάς μας. Οι γραφικές επιλογές και οι punk επιρροές του Goichi είναι εμφανείς... Στον ηχητικό τομέα ο Akira Yamaoka δίνει ρέστα. Συνέθεσε μουσική ανάλογη της ποιότητας των Silent Hill και την προσάρμοσε στις ανάγκες της αισθητική του τίτλου. Έντονη κιθάρα, φωνητικά σε alternative rock και πάνω από όλα χαρακτηριστικά riffs. Πραγματικά ωραία πράγματα που προσθέτουν πολύ στην εμπειρία που αποκομίζουμε.

Gameplay κλπ

Το gameplay κομμάτι του τίτλου προέρχεται από έναν εκ τους γνωστότερους ανθρώπους στην ιστορία του gaming. Ο λόγος για τον Shinji Mikami. Ποιος δεν θυμάται τα αρχικά Resident Evil και το επικό τέταρτο μέρος της σειράς... Έτσι, λοιπόν, δεν περιμέναμε τίποτα λιγότερο, από ένα άρτιο σε μηχανισμούς gameplay. Και έτσι είναι. Συνδυασμός Dead Space 2 και Resident Evil 4 είναι ότι καλύτερο. Τρίτη προοπτική, κίνηση και πυρ, συνεχές πάτημα κουμπιών, γρήγορο gameplay.

Δυστυχώς δεν λείπουν τα μικρο-bugs και η έλλειψη άλματος κατά τη διάρκεια της μάχης απογοητεύει. Η ποσότητα της ζωής μας βρίσκεται σε μία σχετικά μεγάλη μπορούμε να την ανανεώσουμε πίνοντας διάφορα είδη ποτών ( 3 είδη συγκεκριμένα )και να τη μεγαλώσουμε κάνοντας και το ανάλογο ugrade. Εδώ έρχεται και το μεγαλύτερο αρνητικό του τίτλου. Η απουσία New Game Plus. Είναι τραγικό για ένα παιχνίδι που στηρίζεται στο replayability, κατακλύζεται από τα updates, και το στοιχείο του χρήματος να κυριαρχεί, να μην υπάρχει αυτή η δυνατότητα. Κόβει πολύ. Προσωπικά δεν πρόλαβα να κάνω ούτε το μισό ενός όπλου ugrade. Τα όπλα είναι συνολικά 4, και κάθε φορά που εξοντώνετε ένα boss σας δίνεται ένα πετράδι για να το αναβαθμίσετε. Η run n gun τακτική τακτική κυριαρχεί κατά τη διάρκεια του campaign. Ένα ακόμη στοιχείο είναι το σκοτάδι της κόλασης, όπου αν περάσει μέσα του ο Garcia θα αρχίσει να χάνει κάποια από τη ζωή του. Για να το αποφύγετε καλείστε να βρείτε ένα πρόβατο που παράγει φως και να το ανάψετε με μια βολή του όπλου σας. Στη συνέχεια υπάρχουν διάφορες πόρτες, πάνω στις οποίες υπάρχουν κεφάλια μωρών, τα οποία πρέπει να ταϊσουμε με μυαλό, φράουλα ή ματια.

Τώρα ας περάσουμε στο επόμενο κομμάτι για το οποίο είναι ιδιαίτερο γνωστός ο τίτλος. Το κάφρικο και ενήλικο χιούμορ του... Εκεί που περιμένεις να τρομάξεις, να χεστείς πάνω σου και να αγχωθείς, ο Garcia ή ο Johnson πετάνε μία ατάκα και τα ξεχνάς όλα από τα γέλια (δείτε τη φάση Big Boner). Το παιχνίδι το τελειώσαμε στο τελευταίο επίπεδο δυσκολίας και συνολικά μας πήρε 10 ώρες κυνηγώντας πολλά από τα trophies. Όσον αφορά τους trophy hunters to παιχνίδι είναι πολύ εύκολο σε αυτόν τον τομέα και το Platinum δεν θα είναι δύσκολη υπόθεση.

Συμπέρασμα

Συνοψίζοντας το Shadows of The Damned αποτελεί μία από τις σημαντικότερες παραγωγές του 2011. Μεράκι, φαντασία ήταν αυτά που το έφθασαν εδώ που είναι. Αν είχε λιγότερες ατέλειες ίσως και να μιλούσαμε για έναν κορυφαίο τίτλο. Όπως το Saboteur της Pandemic, έτσι και αυτό παραδίδει παραδοσιακό gameplay, όμορφη ιστορία, γραφικά, αλλά δεν είχε το promotion που θα έπρεπε να είχε.

The Bullet Train is here Hellmonkey!